〖Kazuya 〗★✿˚˚

............................

...............

.........

- 3 วันต่อมา -

เป็นวันที่ทุกคนในคฤหาสน์คาเมนาชิต่างรอคอยการกลับมาของโคอิจิ.....ผู้เป็นบิดา หากแต่จะมีเพียงแค่คาซึยะคนเดียวเท่านั้นที่ดูจะไม่ยินดีในการกลับมาครั้งนี้สักเท่าไหร่ เอาแต่นั่งนิ่งเงียบอยู่บนโซฟา ต่างกับผู้เป็นพี่ชายโดยสิ้นเชิง จินชะเง้อไปที่ประตูบ่อยมากรอเวลาที่ผู้เป็นพ่อมา เพราะอยากเห็นหน้าแม่เลี้ยงคนใหม่ของตัวเองเสียเหลือเกิน ว่าจะสวยและดีสักแค่ไหน

และเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน พร้อมกับชายวัยกลางคนที่ยังคงดูหนุ่มหล่อ ไม่แก่มากเดินเข้ามาในบ้าน และพบกับบุตรชายทั้งสองที่กำลังนั่งรอตนอยู่

อ้าว!!! นั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียวนะ.....จิน...คาซึยะ กล่าวทักทายลูกชายทั้งสอง

เป็นไงกันบ้างสบายดีรึเปล่า??? 

ดีฮะป๋า พวกเราสองคนสบายดีแล้วป๋าล่ะ เป็นไงบ้างสบายดีรึเปล่า?? กลับมาครั้งนี้เนี่ยมีข่าวดีอะไรมาบอกพวกเรารึเปล่าฮะ จินกล่าวทักทายพ่อ พร้อมกับแอบถามเรื่องแม่ใหม่ตัวเองออกมานิดๆๆ

ก็นะ....ฉันสบายดี อย่างที่จินว่าล่ะนะอาจจะมีข่าวดีมาบอกแต่สำหรับใครบางคนแล้ว อาจจะเป็นข่าวร้ายก็ได้ โคอิจิบอกลูกชายคนโต พร้อมกับปลายสายตาไปที่คาซึยะเล็กน้อย....เพราะรู้นิสัยของลูกชายคนนี้ดี

แล้วตกลงข่าวที่ป๋าจะบอกพวกเราเนี่ย มันคืออะไรกันเหรอครับ ผมชักอยากฟังซะแล้วสิ อดใรอไม่ไหวเลยล่ะ คาซึยะบอกกับผู้เป็นพ่อ ด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น....ลองป๋าพูดแบบนี้ ดูท่าสิงที่เค้าคิดไว้มันคงจะเป็นจริงสินะ....

เอางั้นก็ได้!! ป้ามิโกะครับเรื่องที่ผมสั่งจัดการเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยครับ??? โคอิจิหันไปถามแม่บ้านใหญ่

ค่ะ....เรียบร้อยตามที่คุณผู้ชายสั่งค่ะ

ขอบคุณมากครับ....อ่ะ!!! เข้ามาได้แล้ว ตะโกนเสียงดังออกไป เพื่อให้คนที่อยู่ข้างนอกได้ยิน จิน คาซึยะและทุกคนในบ้านต่างหันหน้าไปมองตรงประตูกันทุกคน เพื่อคอยดูหน้าของคุณผู้หญิงคนใหม่ที่จะก้าวเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้

สิ้นเสียงของโคอิจิ ก็ปรากฎกายของเด็กหนุ่มหน้าหวาน ตากลมโตใสเป็นประกาย แก้มป่องๆ ฝาดไปด้วยเม็ดเลือดสีแดง ดูผิวเผินอาจจะทำให้ใครต่อใครที่เห็นคิดได้ว่าเป็นเด็กสาว แต่ถ้าหากไม่เห็นเสื้อผ้า การแต่งกายแล้วล่ะก็ ดูไม่ออกกันทีเดียวเลยแหละ .....เด็กหนุ่มหน้าหวานเดินเข้ามายืนเคียงข้างกับโคอิจิ โดยมีจินและคาซึยะมองอย่างอึ้งๆ เพราะไม่คิดว่าแม่ใหม่ของเค้านั้นจะเป็นผู้ชาย

นี่คือ....ยามาชิตะ โทโมฮิสะ.....เค้าจะมาอยู่ที่นี่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป....ในฐานะของคุณผู้หญิงคาเมนาชิ....มีใครจะขัดข้องอะไรมั้ย??? แนะนำร่างบางเสร็จสับ พร้อมกับถามความคิดเห็นของสมาชิกในบ้านทุกคน

ห๊ะ.....ผู้ชายเหรอป๋า??? จินถามออกมาอย่างงงๆ โคอิจิพยักหน้าแทนคำตอบ

ใช่...เค้าเป็นผู้ชาย ทำไมเหรอจินแกมีอะไรรึเปล่า?? 

อ้อ....ไม่มีๆ....ผู้ชายก็ผู้ชาย ป๋านี่ตาถึงนะ หามาซะสวยเชียว....ยินดีที่ได้รู้จักครับ.....ผมคาเมนาชิ จิน เป็นลูกชายคนโตของป๋าครับ แอบแซวป๋าไปทีนึง ก่อนจะแนะนำตัวเองให้อีกคนรู้จัก พร้อมกับส่งยิ้มที่เป็นมิตรไปให้

เอ่อ....ยินดีที่ได้รู้จักฮะ ส่งยิ้มกลับไปให้อีกคน....รู้สึกได้เลยว่าคนๆนี้มีความเป็นมิตรอยู่มาก แล้วอีกคนนั่นล่ะ.......ใคร???

.....คาเมนาชิ คาซึยะ.....ลูกชายคนเล็กของป๋า.....ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ....ไม่ทราบว่าป๋าซื้อคุณด้วยเงินเท่าไหร่เหรอ.....คุณถึงได้ยอมมาเป็นภรรยาของคนที่แก่คราวพ่อคุณได้เนี่ย??? คาซึยะแนะนำตัวเอง ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ใครก็ไม่คาดคิดออกมา พร้อมกันจ้องไปที่ร่างบางเขม็ง

คาซึยะ!!!!! จินตกใจ เพราะไม่คิดว่าน้องชายจะพูดคำนี้ ร่างบางเงยหน้ามองสบตากับคาซึยะตรงๆ ราวกลับไม่กลัวคนตรงหน้า

คาซึยะ....จะพูดอะไรหัดมีมารยาทซะมั่งนะ ยังไงซะโทโมฮิสะเค้าก็ถือได้ว่าเป็นแม่เลี้ยงแกนะ ให้ความเคารพกับเค้าหน่อย โคอิจิพูดออกมาพร้อมกับมองไปที่ลูกชายคนเล็ก

รึว่าที่ผมพูดมันไม่จริงล่ะ แค่เรื่องที่ป๋าผิดสัญญากับพวกผมน่ะ ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่ดันไปคว้าเด็กรุ่นลูกมาเป็นเมียเนี่ย ป๋าคิดได้ไงอ่ะ แถมเป็นผู้ชายซะด้วย ทำตัวเป็นโคแก่กินหญ้าอ่อน ถ้าคนอื่นรู้เข้าเนี่ยจะทำยังไง ที่รู้ว่า....คาเมนาชิ โคอิจิ.....เจ้าพ่อธุรกิจหมื่นล้าน มีเมียเป็นผู้ชายคราวลูก ลุกขึ้นนยืนพูดอย่างไม่กลัวเกรงผู้เป็นบิดา

ฉันจะมีใครมันก็เรื่องของฉัน จะเป็นชายหรือหญิงมันก็เรื่องของฉัน แกไม่เกี่ยว.....และอีกอย่างแกก็ไม่มัสิทธิ์มาว่าโทโมฮิสะแบบนี้ เค้าน่ะมีดีมากกว่าที่แกคิดรู้เอาไว้ซะด้วย.....พูดกับลูกชายด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น

แหม....แตะต้องไม่ได้เลยนะ ที่บอกว่ามีดีอ่ะมันเรื่องอะไรบ้างล่ะ เรื่องงานบ้านรึว่าเรื่องบนเตียง...... คำพูดต่อมาของคาซึยะ ทำเอาทุกคนถึงกับตกตะลึงไม่น้อย คราวนี้เป็นฝ่ายร่างบางบ้างที่ทนไม่ไหว

คุณใช้สมองส่วนไหนคิดออกมาเนี่ย......ถึงคุณจะไม่ชอบฉัน จะด่าว่าดูถูกยังไงฉันก็ได้ ฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่สำหรับพ่อคุณน่ะ......หัดมีความเคารพบ้างนะ ยังไงเค้าก็เป็นพ่อคุณ ไม่ใช่คนที่คุณจะมาพูดอะไรพล่อยๆแบบนี้ 

เธอเป็นใครกัน มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้ห๊ะ!!! คาซึยะขึ้นเสียง เพราะตั้งแต่เค้าเกิดมา ไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงกับเค้าแบบนี้

อ๊ะ.....คุณลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นใคร....ฉันก็เป็นคาเมนาชิ โทโมฮิสะ.......ภรรยาของพ่อคุณ คุณผู้หญิงของบ้านนี้ และก็เป็นแม่เลี้ยงคุณด้วย....ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์พูดล่ะ คำตอบของร่างบางทำเอาคาซึยะถึงกับเดือดขึ้นมาทันที.....เพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ไม่นาน ก็ออกลายมาซะแล้ว......แต่ก่อนที่คาซึยะจะได้พูดอะไรออกมา ก็ถูกโคอิจิขัดไว้ก่อน

พอกันได้แล้วทั้งคู่......ฉันไม่มีเวลามาฟังพวกเธอสองคนทะเลาะกันหรอกนะ คาซึยะ....แกก็หัดควบคุมอารมณ์ของแกไว้บ้างนะ อย่างที่โทโมฮิสะบอกนั่นแหละ......เค้าเป็นคุณผู้หญิงของบ้านนี้ เค้ามีสิทธิ์จะว่าใครก็ได้ถ้าทำผิด แค่คำพูดของโคอิจิที่พูดออกมา ทำเอาคาซึยะถึงกับโกรธเอามากๆ.....นี่ขนาดเพิ่งเข้ามาอยู่บ้านนี้ได้เพียงวันเดียวเท่านั้น ก็ได้อภิสิทธิ์ขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย......คาซึยะจ้องไปที่โทโมฮิสะราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ โทโมฮิสะนก็หาได้สนใจไม่ กลับจ้องตอบอย่างไม่กลัวเกรง จินเห็นท่าจะไม่ดี จึงเปลี่ยนเรื่องคุย หันเหความสนใจของทุกคน

เอ้อ...ป๋าครับ เมื่อกี้ป๋าบอกว่ามีเวลาไม่มาก แล้วป๋าจะไปเหรอครับ

อ้อ!!! แกพูดถึงเรื่องนี้ก็ดีแล้วจิน....พอดีฉันต้องไปทำงานที่ต่างประเทศต่อเลยน่ะ ก็เลยแวะมาส่งโทโมฮิสะที่บ้านก่อนแล้วค่อยไป โคอิจิตอบคำถามลูกชาย ก่อนจะพูดต่อ

ยังไงป๋าก็ฝากดูแลโทโมะจังด้วยนะจิน คิดซะว่าเค้าก็เป็นแม่เราคนนึงก็แล้วกัน เพราะยังไงเค้าก็ต้องอยู่กับเราอีกนาน รวมทั้งแกด้วยนะ...คาซึยะ คำชับสั่งทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะคาซึยะที่โคอิจิดูจะกำชับเป็นพิเศษ

เอาล่ะ.....เป็นอันว่าเรื่องนี้จบ โทโมฮิสะขึ้นไปข้างบนกับฉัน เดี๋ยวชั้นจะพาขึ้นไปดูห้อง พูดจบก็เดินนำหน้าร่างบางไป โทโมฮิสะพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามไป โดยไม่สนใจสายตาคู่นึงที่จ้องมองตนอยู่

โทโมฮิสะเดินตามโคอิจิขึ้นมาขางบน พลางเดินคิดอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมลูกชายคนเล็กของโคอิจิถึงได้ไม่ชอบตัวเอง ออกจะจงเกลียดจงชังซะด้วยซ้ำ ไหนจะแววตา น้ำเสียงและท่าทางที่แสดงออกมานั่นอีก เพราะอะไรกันนะ!!!! .....โทโมฮิสะเดินคิดมาเรื่อยๆ จนกระทั่งทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่ที่ห้องๆหนึ่ง ก่อนที่โคอิจิจะเป็นฝ่ายเปิดประตูเข้าไป

เป็นไงบ้างล่ะโทโมะจัง....ที่นี่พออยู่ได้มั้ย?? ชอบรึเปล่า โคอิจิหันมาถามร่างบางที่เดินตามเข้ามา

อยู่ได้ฮะ...แถมห้องนี้ก็สวยมากๆด้วย แต่มันจะดีเหรอฮะ ที่ให้ผมอยู่ห้องนี้เนี่ย มันใหญ่เกินไปสำหรับผมรึเปล่า?? ร่างบางบอกตามที่คิด ก่อนจะมองไปรอบๆ..ห้องนี้เป็นห้องที่ใหญ่มากๆเลยทีเดียว แถมยังตกแต่งไว้ซะสวยอีกด้วย เหมือนเป็นห้องผู้หญิงซะมากกว่า

ห้องนี้เป็นห้องเก่าของภรรยาอาเองแหละ แต่พอเค้าเสียห้องนี้ก็ถูกปิดไม่มีใครมาอยู่ จนกระทั่งโทโมะจังมาญี่ปุ่นเนี่ยแหละ อาถึงสั่งให้แม่บ้านเหิดห้องนี้อีกครั้งนึง คำตอบของโคอิจิ พอที่จะทำให้ร่างบางรู้อะไรได้ลางๆ ว่าทำไมลูกชายคนเล็กของบ้านนี้ถึงได้ไม่ชอบขี้หน้าเค้านัก

ความจริงแล้วให้ผมไปอยู่ห้องอื่นก็ได้นะฮะ ไม่ต้องห้องนี้ก็ได้ ผมพอเข้าใจแล้วนะฮะว่าทำไมลูกชายคนเล็กถึงได้ไม่ชอบขี้หน้าผม เพราะผมมาอยู่ห้องนี้รึเปล่าฮะ เค้าจะคิดว่าผมมาแย่งตำแหน่งแม่เค้ารึเปล่าฮะ โทโมฮิสะพูดออกตามที่ใจคิด

ไม่หรอกโทโมะจัง....ยังไงอาก็ขอโทษแทนคาซึยะด้วยนะ คาซึยะเป็นคนที่รักแม่มาก มากซะจนไม่สามารถที่จะเห็นใครมาแทนที่แม่เค้าได้ อีกอย่างที่เค้ามีนิสัยก็อาจจะเป็นเพราะอาก็ได้ ตั้งแต่ที่แม่จากเค้าไป อาก็เอาแต่ทำงาน ไม่ค่อยมีเวลาให้เค้าเท่าไหร่ โทโมะจังก็อย่าไปถือสาเค้าเลยนะ อธิบายให้ร่างบางเข้าใจความรู้สึกของลูกชายตัวเอง

ฮะ.....ผมจะพยายามเข้าใจเค้า แต่ไม่รู้ว่าเค้าจะเข้าใจผมรึเปล่า?? ร่างบางพูดอย่างคิดหนัก

ตอนนี้เค้าอาจจะยังเข้าใจโทโมะผิด ให้เวลาเค้าอีกสักนิดเถอะนะ เดี๋ยวเค้าก็เข้าใจโทโมะจังเองแหละ.....เอาเป็นว่าตอนนี้โทโมะจังอยู่ที่นี่ให้สบายใจเถอะนะ ไม่ต้องไปคิดอะไรมาก ส่วนเรื่องพ่อกับแม่ของโทโมะจังน่ะ เดี๋ยวอาจะดูแลให้นะ.....อาต้องไปแล้วนะ เราน่ะอยู่จัดของที่นี่ไปก็แล้วกันนะ ไม่ต้องไปส่งอาหรอก... โคอิจิลูบหัวโทโมะอย่างเอ็นดู.....ถึงแม้ว่าโทโมฮิสะจะอยู่ในฐานะภรรยาของตนแต่ก็ไม่มีอะไรมากเกินไปกว่านั้น เพราะสำหรับโคอิจิแล้วโทโมฮิสะก็เปรียบเสมือนลูกอีกคนของตนที่จะต้องดูแลให้ดี ไม่ให้เกิดอะไรขึ้น

ขอบคุณฮะ...งั้นผมลาคุณอาตรงนี้เลยก็แล้วกันนะฮะ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะฮะ ฝากดูแลพ่อกับแม่ผมด้วยนะฮะ ถ้าที่โน่นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว ฝากบอกพวกท่านด้วยว่าผมจะกลับไปอยู่กับพวกท่านแน่นอน ร่างบางกล่าวลาโคอิจิ ก่อนจะฝากพ่อแม่ของตนให้โคอิจิดูแลแทน ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้นซะก่อน ป่านนี้เค้าก็คงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่แล้วล่ะ

โคอิจิพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องไป ตอนนี้เหลือโทโมฮิสะคนเดียวภายในห้อง ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงเตียง มองไปรอบๆห้อง....ห้องที่เป็นห้องเก่าของภรรยาคุณอา......ก่อนจะนึกไปถึงคาซึยะลูกชายคนเล็กของตระกูล ที่พอเค้ามาถึงก็ถูกเข้าใจผิดซะยกใหญ่ หาว่าเค้าเอาตัวเข้าแลกเพื่อที่จะได้ตำแหน่งคุณผู้หญิงบ้านคาเมนาชิ

เหอะ...ไร้สาระสิ้นดีเลยนายหน้าเต่า ส่ายหน้าให้กับความคิดของตัวเอง

ขนาดมาอยู่วันแรกยังขนาดนี้ แล้ววันต่อๆไปไม่เละเป็นโจ๊กแล้วเหรอเรา....ดูท่านายหน้าเต่านั่นไม่ยอมเลิกราง่ายๆแน่...... โอ๊ย!!! จะทำยังไงดีเนี่ย... นั่งกลุ้มกับปัญหาที่เจอสักพัก ก่อนจะเก็บข้าวของแล้วเข้าไปอาบน้ำ........แล้วค่อยหาวิธีรับมือกับนายหน้าเต่านั่นละกัน....

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

หลังจากที่โคอิจิออกจากห้องของโทโมฮิสะแล้ว.....ก็เดินตรงไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง เป็นห้องเดียวกับที่คาซึยะเข้ามา ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป เดินตรงเข้าไปหา.....พร้อมกับวางช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อโตเอาไว้เบื้องหน้ารูปนั้น.....ก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองผู้ที่อยู่ในรูป ด้วยความรักที่มีให้อย่างเต็มเปี่ยม

ฉันขอโทษนะ...ที่ผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอและลูก....แต่ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจนะ...ถึงสาเหตุทั้งหมดที่ฉันทำลงไป......แต่สิ่งที่ฉันตัดสินใจลงไปแล้ว......มันไม่สามารถแก้ไขได้.....ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ลูกของเราไม่สบายใจตาม.......ฉันก็อยากให้เธอรู้ไว้นะ.....ว่าฉันยังรักเธอเสมอ......รักเธอมากที่สุด......และฉันก็หวังว่าลูกเราคงจะเข้าใจในเรื่องนี้เหมือนกัน......โดยเฉพาะคาซึยะ..... 

ยิ้มให้กับรูปนั้นอย่างอ่อนโยน......ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานหลายปีแล้ว....ที่ผู้เป็นภรรยาสุดที่รักได้จากตนไป.........แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้ง........กับความรักที่เค้ามีต่อภรรยาจะเหือดหายดังเช่นกาลเวลา......ถึงแม้ว่าจะเคยให้คำสัญญาเอาไว้......ว่าจะไม่มีใครอื่นอีก......แต่สำหรับครั้งนี้.......การที่พาโทโมฮิสะเข้ามาอยู่ในบ้าน.......ถือว่าเป็นความจำเป็นอย่างยิ่งบวกกับเหตุผลที่สำคัญ.......เหตุผลไม่สามารถบอกใครให้รับรู้ได้.......แม้กระทั่งลูกชายทั้งสองของตัวเอง.......หวังว่าโทโมฮิสะคงมีความสุขกับการที่อยู่ภายใต้คฤหาสน์คาเมนาชิหลังนี้นะ.....

......ยืนมองรูปนั้นได้สักพัก ก่อนจะออกมาจากห้องนั้น.....พร้อมกับลงไปข้างล่างเพื่อร่ำลาลูกชายทั้งสองคน.....แต่ดูเหมือนจะมีแค่จินเท่านั้นที่ยืนส่งผู้เป็นพ่อให้เดินทางอย่างสวัสดิภาพ ส่วนคาซึยะไม่แม้แต่ที่จะเดินออกมาส่ง.......โคอิจิเข้าใจลูกชายดี แต่ก็ไม่ว่าอะไร.....พร้อมกับฝากจินให้ดูแลงานที่บริษัทด้วย รวมไปถึงโทโมฮิสะด้วย.....จินรับปาก ก่อนจะมองรถของผู้เป็นพ่อขับออกไป และเมื่อเดินกลับเข้ามาในบ้านก็ไม่พบคาซึยะแล้ว.....จึงเดินขึ้นไปข้างบนเพื่อสะสางงานที่ค้างไว้...........

********************************

-ก๊อกๆๆๆ-

เสียงเคาะประตูดังขึ้น จนทำให้ร่างบางที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ยังไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้า ทำได้เพียงแค่คว้าชุดคลุมอาบน้ำมาปกปิดร่างกายเอาไว้ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ก็พบกับผู้ที่ตนไม่อยากเจอเป็นที่สุด

ไง....ไม่คิดจะเชิญเจ้าของบ้านเข้าไปในห้องหน่อยเหรอ?? น้ำเสียงกวนๆ ถามขึ้นเมื่อร่างบางเปิดประตู ค้างเอาไว้

คุณมีอะไรกับฉันมิทราบ......ถึงมาเอาเวลาป่านนี้.....ถ้าไม่มีธุระอะไรล่ะก็.....เชิญคุณกลับไปได้เลยนะ บอกกับอีกคนเชิงไล่เล็กน้อย คาซึยะยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ไม่สนใจอีกคนว่าจะพูดว่าอะไร กลับตรงเดินเข้าไปในห้อง ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงคนใหม่.....โทโมะฮิสะก้าวถอยหลังหนี มองตามคาซึยะที่เข้ามาพร้อมกับปิดประตูลง

แหม....ป๋านี่ถ้าจะรักและหลงคุณมากเลยนะ ถึงกับซื้อเฟอร์นิเจอร์ให้ใหม่หมดเลย ผมจำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนมันยังไม่เป็นแบบนี้เลยนะ พูดกับร่างบาง ก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆห้อง ที่ดูแตกต่างออกไปไม่เหมือนเดิม

ผมอยากรู้จริงๆเลยนะว่า.....คุณทำยังไง....ป๋าผมถึงได้หลงคุณขนาดนี้ แถมยังให้เป็นคุณผู้หญิงของบ้านอีก คุณคงมีดีไม่น้อยเลยสินะ คาซึยะพูดก่อนจะหันกลับมามองยังร่างบางที่สวมใส่เพียงชุดคลุม ก่อนจะปลายตามองตั้งแต่ศีระษะจรดเท้า

คุณคิดอะไรบ้าๆเนี่ย ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ คุณนี่มัน....ต่างจากพ่อคุณที่สุดเลยรู้ไว้ด้วย ร่างบางชักเหลืออดกับคำพูดของอีกคน....คาซึยะได้ยินอย่างนั้น ก็ไม่พูดอะไร สาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบาง จนโทโมฮิสะต้องถอยเท้าหนี จนกระทั่งสะดุดลงไปนั่งกับเตียง ก่อนจะเลยหน้ามองอีกคน ที่ตอนนี้ยืนอยู่เบื้องหน้า

ต่างกันงั้นเหรอ?? ใช่สิ....ผมมันไม่ใช่ป๋านี่ ที่จะถูกใครหลอกเอาง่ายๆ กะอีแค่เอาตัวเข้าแลกก็ได้เข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว ผมไม่นึกเลยนะว่าป๋าจะเป็นยังนี้เอาตอนแก่...... ก้มหน้าลงไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ พลางมองจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตนั้น

และอีกอย่าง....ลีลาของคุณเนี่ยคงจะเร้าใจป๋าผมมากเลยนะ ถึงได้มัดใจป๋าผมอยู่เนี่ย....

~~ เพี๊ยะ ~~

เมื่อคาซึยะพูดจบ หน้าอันหล่อเหลาก็กระทบกับฝ่ามือของโทโมฮิสะอย่างแรง จนเกิดเป็นรอยแดงบนใบหน้า

นี่!!!! คุณคาซึยะ....คุณจะมากเกินไปแล้วนะ.....ว่าฉันคนเดียวก็พอ ไม่ต้องลามปรามไปถึงคนอื่น ยังไงคนที่คุณกล่าวถึงน่ะ มันก็พ่อคุณนะ หัดเคารพท่านมั่งสิ!!! ตั้งแต่ฉันเกิดมา......ยังไม่เคยเจอใครหยาบคายเท่าคุณมาก่อนเลย ร่างบางพูดด้วยอารมณ์ที่เหลืออด.....อยู่ดีๆมาว่าเค้าฉอดๆๆ โดยที่ตัวเองไม่รู้เรื่องราวใดๆ แบบนี้ เค้าไม่ยอมหรอกนะ

เธอเป็นใครถึงมาตบฉันห๊ะ!!!! .....ไม่เคยมีใครกล้าตบฉันเลยนะ แม้แต่ป๋าก็เหอะ..... คาซึยะกระชากร่างบางเข้ามาถามอย่างแรง จนร่างบางลุกขึ้นยืนตามแรงของอีกคน.....

ก็เป็นแม่คุณไง!!! และที่ฉันตบไปเมื่อกี้น่ะ ก็แค่ตบสั่งสอน...จะว่าไปน่ะสำหรับคุณแค่นี้มันนยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ... ร่างบางเถียงอย่างไม่ลดละ ก็ไม่เมื่อตัวไม่ผิดจะให้ยอมได้ยังไง

ปากดีนักนะ.....แล้วเธอก็จะได้รู้ ว่าการที่มาตบคนอย่างคาเมนาชิ คาซึยะน่ะ....จะได้รับบทเรียนยังไง... พูดจบก็ผลักร่างบางลงบนเตียงทันที ก่อนจะล้มตัวลงทาบทับตามลงไป

นี่คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ....คุณจะทำอะไร??? เป็นบ้าไปแล้วเหรอไง?? โทโมฮิสะร้องโวยวายออกมา พลางใช้มือทั้งสองข้างยันกายคาซึยะเอาไว้ ไม่ให้ลงมาทำอะไรตน พร้อมกับสองขาที่เตะไปมา

ก็ทำแบบนี้ป๋าทำกับคุณบ้างไง?? ทำไมจะหวงเนื้อหวงตัวไว้ให้ป๋ารึไง ถ้าเป็นอย่างนั้นน่ะ คงจะอีกนานเลยล่ะกว่าป๋าจะกลับมา ใช้ผมแก้ขัดคุณแทนป๋าไปก่อนก็ได้...... ร่างบางสะอึกทันทีไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะคิดอะไรได้ต่ำเพียงนี้ ก่อนจะประเคนฝ่ามือลงไปบนหน้าอีกครั้ง โดยที่ความแรงนั้นไม่ต่างจากคราแรกแม้แต่น้อย แต่แรงแค่นั้นก็ทำให้หน้าของคาซึยะสะบัดไปตามแรงมือ พร้อมกับรอยแดงเป็นปื้นอันใหม่ที่ฝากไว้บนใบหน้านั้น

เลวที่สุด!!!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ.....ปล่อยนะ.......ปล่อย...... ร่างบางปัดมือไปมา พร้อมกับหันหน้าหนีริมฝีปากของคาซึยะที่เคลื่อนลงมา.......ขาทั้งสองข้างก็ยังเตะไปเรื่อยๆ จนคาซึยะต้องใช้ขาของตัวเองมากดทับเอาไว้ ทำให้ร่างบางไม่สามารถยับเขยื้อนไปไหนได้.....พร้อมกับใช้มือของตัวเองยึดแขนทั้งสองข้างของอีกคนเอาไว้.......ก่อนที่ปลายจมูกคมสันไซร้ลงมาตั้งแต่ไรผมนุ่มสวย แก้มเนียนใส ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงริมฝีปากอวบอิ่ม เงยหน้ามองสบตากับอีกคน

จะให้ปล่อยงั้นเหรอ?? คงยากหน่อยนะ.......อีกอย่างเธอก็ใส่ชุดคลุมไว้ด้วยสิ.......ดีเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลาถอด..... พูดแกล้งอีกคน ก่อนจะกดริมฝีปากของตัวเองลงไปที่ปากอิ่มนั้น แต่โทโมฮิสะกลับปิดปากแน่น ไม่ยอมให้คาซึยะลุกล้ำเข้ามา พร้อมกับหันหน้าหนี แต่ก็ไม่พ้นเมื่อคาซึยะใช้ฟันคมกัดลงไปเบาๆบนริมฝีปากด้านล่าง จนอีกคนเผลอเปิดปากออก พอได้โอกาสคาซึยะส่งลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นของอีกคนได้โดยง่าย ยิ่งร่างบางพยามหนีเท่าไหร่ คาซึยะก็ยิ่งไล่ต้อนมากขึ้นเท่านั้น จนตอนนี้แทบแยกไม่ออกกันเลยทีเดียวว่าลิ้นใครเป็นของใคร

......จากตอนแรกแค่คิดว่าจะสั่งสอนร่างบางให้รู้จักเข็ดหลาบ ที่บังอาจมาตบหน้าคนอย่างเขา.....แต่ตอนนี้มันกลับไม่เป็นไปตามที่คิด เพราะตัวเค้าเองดันเกิดอารมณ์ขึ้นมาจริงๆซะแล้ว........คาซึยะปล่อยมือโทโมฮิสะให้เป็นอิสระ ก่อนที่จะเคลื่อนมือลงไปสัมผัสเรียวขาเนียน ที่โผล่พ้นออกมาตามรอยแหวกของเนื้อผ้า ลูบขึ้นลงเบาๆ อย่างช้าๆ พร้อมกับละริมฝีปากออกมาเมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มหายใจไม่ออก ส่วนโทโมฮิสะหลังจากที่มือเป็นอิสระแล้วก็ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้อีกคนทำอะไรตน แต่แรงที่พยายามจะห้าม กลับหายไปไหนหมดก็ไม่รู้

...ยะ....อย่านะ.....ปล่อย.... ร้องบอกอีกคน ที่กำลังรังแกร่างกายตนอยู่

แน่ใจแล้วเหรอ?? ที่พูดแบบนี้ออกมาน่ะ ดูเหมือนว่าเธอกำลังมีอารมณ์ร่วมไปกันฉันแล้วนะ จะว่าไป...เธอนี่มีอารมณ์เรื่องอย่างว่าเร็วจังเลยนะ ทำกันป๋าบ่อยรึไง?? พูดโดยไม่มองหน้าร่างบาง ก่อนจะใช้ปลายจมูกคมสันซุกไซร้ไปตามลำคอระหง ก่อนจะไล่ลงมาเรื่อยๆ ตามรอยแยกของเนื้อผ้า ที่เผยให้เห็นผิวอกเนียน กดริมฝีปากลงไปเบาๆ จนถึงบริเวณท้องน้อย ก่อนจะใช้ลิ้นชื้นเลียวนไปมาตรงบริเวณท้องน้อยก่อนจะลากกลับขึ้นไป ทำเอาร่างบางถึงกับตัวสั่น แต่กระนั้นก็ยังคงดิ้นหนีการสัมผัส ทำให้ชุดคลุมที่สวมใส่จะหลุดมิหลุดแหล่ แต่ยังดีที่มีเชือกผูกเอาไว้

ฉันกับ....พ่อคุณ...ไม่...ได้เป็น....อย่างที่....คุณคิดนะ.... ร่างบางที่ตอนนี้เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง พูดติดๆขัดๆ บวกกับอารมณ์ที่อีกคนเป็นคนสร้างขึ้น อยากจะหนีออกไปให้พ้น แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะร่างกายถูกอีกคนล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา พยายามปิดกั้นเสียงครางออกมา เพียงแค่นี้ก็ทำให้คาซึยะยิ้มออกมาเล็กน้อย

แล้วมันเป็นอย่างไหนกันล่ะ ต่อให้เธอพูดอะไรออกมา ฉันก็ไม่เชื่อเธออยู่ดีน่ะแหละ คาซึยะบอกพร้อมกับกดจูบลงไปที่ลำคอขาวนั้น

จะร้องออกมาก็ได้นะ.......ไม่มีใครว่าหรอก??? ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเสียงของเธอน่ะ มันจะหวานซักแค่ไหนเชียว.... ก่อนจะไซร้ไปที่ซอกคอนั้นอย่างเมามันอีกครั้ง พร้อมกับมือหยาบหร้านที่เริ่มสัมผัสลึกผ่านเข้ามาภายใต้เสื้คลุมนั้น

แต่ก่อนที่จะมีอะไรกันเกินเลยไปกว่านี้......จู่ๆประตูห้องของร่างบางก็เปิดพรวดพราดเข้ามา พร้อมกับสาวใช้คนหนึ่ง ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย....

คุณผู้หญิงคะ ป้ามิโกะให้มาถามว่า....ว๊ายยยยยยยยยยยย!!!!! สาวใช้ส่งเสียงร้องออกมา พร้อมกับหันหลังให้กับภาพที่อยู่ตรงหน้า......เมื่อคุณชายคาซึยะ.....ลูกชายคนเล็กของตระกูลกำลัง.....กำลังกอดจูบกับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยง......คุณผู้หญิงคนใหม่ของบ้านเลยหรือ...

.....ทั้งคู่หันไปตามเสียงนั้น ก่อนที่โทโมฮิสะจะผลักร่างของคาซึยะออกไป พร้อมกับลุกขึ้นนั่งหันหลังให้กับสาวใช้กระชับเสื้อคลุมให้เข้าที่ ส่วนคาซึยะหลังจากที่ถูกร่างบางผลักออกมานั้น ก็ยืนเฉยๆ เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

ทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามาห๊ะ!!! คาซึยะตวาดใส่สาวใช้ ที่เข้ามาโดยพลการ

เอ่อ....หนูเคาะแล้วค่ะ แต่ดูเหมือน.......คุณผู้หญิงจะไม่ได้ยิน หนูก็ถือวิสาสะ......เดินเข้ามาค่ะ...เผื่อว่า.....คุณผู้หญิงเป็นอะไร......เอ่อ!!! หนูขอโทษจริงๆนะคะ สาวใช้หันหน้ามาก้มหัวขอโทษคุณชายคาซึยะ

แล้วมีอะไร!!! คาซึยะถามอีกฝ่ายออกไป แต่สายตากลับจ้องอยู่ที่ร่างบางที่นั่งหันหลังให้เค้าอยู่

เอ่อ....คุณแม่บ้านให้หนูมาถามคุณผู้หญิงว่า.....มีอะไรขาดบ้างรึเปล่า.....ถ้ามีก็ให้บอกค่ะ.....แล้วก็ให้หนูมาดูแลรับใช้......คุณผู้หญิงค่ะ....คุณชาย.... ตอบคำถามอีกฝ่ายออกไป โดยที่ยังก้มหน้าอยู่ คาซึยะได้ยินอย่างนั้นก็หันไปที่ร่างบางทีนึงก่อนจะพูดออกมา

ว่าไงครับ....คุณแม่....มีอะไรขาดเหลือรึเปล่า?? ถ้ามีก็บอกไปได้เลยนะครับ คาซึยะพูดด้วยน้ำเสียงกวนอารมณ์ ร่างบางหันมามองคาซึยะด้วยหางตาก่อนจะบอกสาวใช้ออกไป

ไม่มี....ฝากไปบอกคุณแม่บ้านด้วยนะ....ว่าฉันขอบคุณ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันจะบอกอีกที 

ได้ยินที่คุณผู้หญิงบอกแล้ว ก็รีบออกไปซะ คุณผู้หญิงคนใหม่ของเราจะได้พักผ่อนเสียที รู้สึกว่าวันนี้จะเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี่ สาวใช้รับคำก่อนจะรีบออกไปจากห้องตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย เมื่อสาวใช้ออกไปแล้ว โทโมฮิสะก็ลุกขึ้นหันมาทางคาซึยะ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะดัง

ส่วนคุณก็ออกไปได้แล้ว และจะให้ดีก็ไม่ต้องมาที่นี่อีกนะ คาซึยะได้ยินอย่างนั้น ไม่พูดอะไรกลับเดินตรงมายังร่างบาง คว้าเอวบางเอาไว้ ก่อนจะกดจูบไปที่ริมฝีปากนั้นอีกที ก่อนจะกระซิบทีข้างหูร่างบางเบาๆ

หึ....ผมออกไปแน่และก็จะมาที่นี่อีก ......ถ้าขาดเหลือหรือต้องการผู้ชายยังไงล่ะก็....บอกผมได้นะ.....แล้วผมจะมาบริการคุณแม่ให้ถึงที่เลย... เลียไปที่ใบหูนิ่มๆนั้นอีกครั้งก่อนจะผละตัวออกมา มองหน้ายิ้มๆ พร้อมกับเดินออกไปจากห้อง โทโมฮิสะเห็นอย่างนั้นก็วิ่งไปล็อกประตูไว้ทันที ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง

......ทำไมเค้าต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย.....รวมทั้งคนๆนี้ด้วย.....หวังว่าวันต่อๆไปคงไม่มีเรื่องอะไรที่มันแย่ไปกว่านี้อีกแล้วนะ......กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ก่อนจะซบหน้าลงกับเข่า พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวยนั้น

To be con part 2